มดกินปลา

พระอาจารย์สงบ มนสฺสนฺโต

เทศน์พระ วันที่ ๕ ธันวาคม ๒๕๖๘

ณ วัดป่าสันติพุทธาราม (วัดป่าเขาแดงใหญ่) ต.หนองกวาง อ.โพธาราม จ.ราชบุรี

ตั้งใจฟังธรรมะ ธรรมะเป็นสัจธรรมที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าขุดค้นขึ้นมาจากในพระทัยขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระสารีบุตร พระโมคคัลลานะประพฤติปฏิบัติขึ้นมาก็ขุดค้นขึ้นมาในหัวใจของพระสารีบุตร พระโมคคัลลานะ

ฟังธรรมๆ ธรรมจากใจดวงหนึ่งสู่ใจดวงหนึ่ง ใจดวงนั้นเป็นธรรมแล้ว อย่างใดมันก็เป็นธรรม

ใจดวงนั้นกำลังแสวงหา ล้มลุกคลุกคลานอยู่นี้ มีอำนาจวาสนาก็พยายามจะฝึกหัดประพฤติปฏิบัติขึ้นมา ถ้ามันเป็นจริงเป็นจังขึ้นมาไง

จากใจดวงหนึ่งสู่ใจดวงหนึ่ง ใจดวงนั้นถ้าเป็นธรรม เห็นไหม

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะปรินิพพาน “ดวงตาของโลกดับแล้ว ดวงตาของโลกดับแล้ว”

ดวงตาของโลกมันเป็นแสงธรรมส่องเพื่อดำเนินการประพฤติปฏิบัติเข้าไปสู่ในหัวใจของผู้ที่ประพฤติปฏิบัตินั้น

ภวาสวะ ภวาสวะคือภพ ภวาสวะคือจิต จิตที่เวียนว่ายตายเกิดในวัฏฏะๆ เวียนว่ายตายเกิดในวัฏฏะทุกข์ยากมาขนาดไหน ในปัจจุบันนี้มาเกิดเป็นมนุษย์ๆ เกิดมาพบพระพุทธศาสนาไง ด้วยอำนาจวาสนานะ สหชาติๆ คือเกิดร่วมกับองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ไอ้กึ่งกลางพระพุทธศาสนา ศาสนาจะเจริญอีกหนหนึ่งไง

เวลาบ้านเมืองบ้านแตกสาแหรกขาด เวลามันเกิดภัยพิบัติ เวลาเกิดภาวะสงคราม สมัยโบราณรบทัพจับศึกๆ แล้วแต่ใครจะมีอำนาจวาสนายกทัพไปชิงเอาแว่นแคว้นของทุกๆ ชาติ เวลาบ้านเมืองลุกเป็นไฟๆ สมณะชีพราหมณ์จะประพฤติปฏิบัติอย่างไร

เวลากึ่งกลางพระพุทธศาสนา ศาสนาจะเจริญอีกหนหนึ่ง ล้มลุกคลุกคลานมาทั้งนั้น

เวลาหลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่นท่านมาเกิดของท่านไง หลวงปู่มั่นท่านพูดเอง ฟื้นฟูมาจากพระจอมเกล้าฯ พระจอมเกล้าฯ พยายามฟื้นฟูทางภาคทฤษฎีไง ธรรมและวินัยๆ ให้มันเป็นข้อเท็จจริงขึ้นมา

ทฤษฎีมันก็ยังแปรปรวนของมันตลอดเวลา ทฤษฎีก็ต่างคนต่างยึดถือ เวลาพระจอมเกล้าฯ ขึ้นมาท่านก็พยายามฟื้นฟูของท่าน แล้วท่านก็ออกธุดงค์ของท่านเหมือนกัน แต่ท่านมีภาระของท่าน ออกไปเป็นพระจอมเกล้าฯ ไง

หลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่นท่านฝึกหัดปฏิบัติของท่าน คนที่มีอำนาจวาสนาเท่านั้นที่จะฝึกหัดปฏิบัติเข้ามาถึง นี่ดวงตาของโลก ดวงตาของธรรม มีวาสนามากน้อยขนาดไหน ถ้ามีวาสนามันก็ปัจจัตตัง สันทิฏฐิโก ย้อนเข้ามาสู่จิตของตน

เรื่องภายนอกมันเป็นเรื่องของโลกเขา ใครจะสูงจะต่ำขนาดไหนก็ตายหมด จะเกิดมีอำนาจวาสนามากน้อยขนาดไหนมันก็เรื่องของโลกเขา ไม่เห็นมีอะไรมันมีคุณค่าเลย

มันมีคุณค่าที่ใจของคน ใจของคนที่มีเมตตาธรรม

นี่ไง เราเกิดมากึ่งกลางพระพุทธศาสนา ศาสนาจะเจริญอีกหนหนึ่งไง สหชาติๆ เกิดร่วมกับองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า นี่เราเกิดร่วมขึ้นมา กึ่งกลางพระพุทธศาสนาจะเจริญอีกหนหนึ่ง เจริญในหัวใจของผู้ที่ปฏิบัติตามความเป็นจริงอันนั้น

แล้วถ้ามันเป็นจริงอันนั้นมันจะเป็นความจอมปลอมไปได้อย่างไร ถ้ามันเป็นจริง

ถ้ามันปลอมมาตั้งแต่ต้นมันก็ปลอมตลอดไปไง ถ้ามันเป็นจริงขึ้นมาแล้วมันจะกลับไปปลอมได้อย่างไร ถ้ามันเป็นจริง ถ้ามันเป็นจริงขึ้นมา เราถึงฝึกหัดปฏิบัติของเราให้มันเป็นจริงของเราขึ้นมา

ฟังธรรมๆ ฟังธรรมเพื่อหัวใจดวงนี้ไง จากใจดวงหนึ่งสู่ใจดวงหนึ่ง ถ้าใจที่เป็นธรรมมันก็เป็นธรรมวันยันค่ำ แล้วเป็นธรรม ไม่ลำเอียงเพราะรัก ไม่ลำเอียงเพราะชัง ไม่ลำเอียงเพราะพวกเขา ไม่ลำเอียงเพราะพวกเรา

เพราะหลวงปู่มั่นท่านพูดเอง ไก่มันยังมีชื่อ

นิกายๆ มันก็เป็นความเชื่อ นิกายไหนก็แล้วแต่ถ้าทำความเป็นจริงขึ้นมาให้มันเป็นข้อเท็จจริงขึ้นมา มันก็เป็นธรรมขึ้นมาในหัวใจดวงนั้น

เว้นไว้แต่มิจฉาทิฏฐิ ถือผิด ถือนอกลู่นอกทาง มันจะเข้าเป็นความจริงได้อย่างไร

ศีล สมาธิ ปัญญา

ถ้ามันมีศีล มีหนทางที่ถูกต้องชอบธรรมเท่านั้น

ถ้าหนทางไม่ถูกต้องชอบธรรม มันก็ออกนอกลู่นอกทาง ก็เป็นเรื่องโลกไง โลกียะๆ เป็นเรื่องโลกๆ เรื่องมหัศจรรย์ เรื่องมหัศจรรย์พันลึก โอ๋ย! เวลาคุยกันเรื่องการภาวนา

กูจะอ้วก แค่ทำสมาธิยังทำไม่ได้ ถ้าทำสมาธิขึ้นมา ความสงบร่มเย็นในหัวใจของตน ถ้าเป็นสัมมาทิฏฐิ เพราะอะไร เพราะมันไม่ติด

เวลาหลวงปู่มั่น เวลาเขาปฏิบัติกันน่ะ “เอ็งติดสมาธิ”

ติดสมาธิมันยังมหัศจรรย์ขนาดนั้นน่ะ มันติดว่าเป็นนิพพานได้

แต่ถ้ามันเอาข้อเท็จจริง สุขอื่นได้เท่ากับจิตสงบไม่มี จิตสงบแล้วเป็นสมถกรรมฐานยกขึ้นสู่วิปัสสนา ถ้ามีอำนาจวาสนามันจะฝึกหัดปฏิบัติขึ้นมาให้เป็นความจริงในหัวใจของตน ถ้ามันเป็นจริงในหัวใจของตน เราทำขึ้นมา มันเป็นปัจจุบัน มันเป็นในหัวใจดวงนี้ แล้วมันสุขสงบไง มันไม่ระหกระเหิน ไม่บ้าบอคอแตกไปกับโลกเขา

นี่มาบวชเป็นพระไง ศากยบุตร ก็ผ้าจีวรนั่นไง แล้วชั่วช่างชี ดีช่างสงฆ์ไง สงฆ์จะชั่วช่างชี ดีช่างสงฆ์ สงฆ์มันดี ยกให้มันไปเลย ยกให้ผ้าเหลือง นั่นก็ความเห็นของเขา

แต่เวลาหลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่นท่านไม่ว่าอย่างนั้นไง

“หลงธาตุ”

ไปกราบพระธาตุพนมนี่ไง ว่าหลงธาตุ ธาตุรู้ไม่รู้จัก ทำสมาธิไม่เป็น

ทำสมาธิเป็นก็กราบใจตัวเองไง คารวะพุทโธในใจของตน จิตสงบระงับมีความสุขนี้ คารวะที่นี่ สุขอื่นใดเท่ากับจิตสงบไม่มี ใน ๓ โลกธาตุนี้กูก็ไม่ไปไหน กูเข้าไปหาใจกูนี่ ถ้ามันเป็นจริง

นี่ไง เวลาศรัทธาความเชื่อมหัศจรรย์นะ

น้ำมา ปลากินมด น้ำลด มดกินปลา

เวลาน้ำมันมา ศรัทธาความเชื่อ พระบวชใหม่อย่างกับพระอรหันต์เลย แล้วประเพณีของชาวพุทธไง พระออกจากโบสถ์มาแล้วจะทำบุญ เพราะมันเพิ่งบวชมา เหมือนพระอรหันต์เลย สดๆ ร้อนๆ ยังไม่ทำดีทำชั่วอะไรเลยไง เพิ่งญัตติจตุตถกรรมขึ้นมาเป็นพระ ออกจากโบสถ์มานี่ แหม! ทำบุญกันใหญ่เลย เพราะสะอาดบริสุทธิ์ไง นี่เป็นหงส์

เวลาศรัทธามันขึ้นไง มีความสุขๆ ของมัน เวลาอยู่ไปๆ กิเลสมันชักกระดิกตัวไง มันนอนสงบอยู่มันชักฟื้นขึ้นมา นี่เวลาศรัทธามันเสื่อม

ก็ตอนบวชมันมีความสุขมาก มหัศจรรย์ ศากยบุตรพุทธชิโนรส เป็นบุตรของชาวศากยะ เป็นบุตรขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ มีศีลมีธรรม มหัศจรรย์

นี่น้ำมา ปลามันว่ายไป มันหาอยู่หากินมันสะดวกสบายของมัน เวลาน้ำมันลด ศรัทธามันมอดไหม้ไป

ศรัทธามันไม่ใช่อจลศรัทธา

อจลศรัทธานะ ศรัทธาที่ไม่คลอนแคลน

มันจะเผชิญกับความทุกข์ยากขนาดไหน ไร้สาระมาก เพราะในประวัติครูบาอาจารย์ที่พิมพ์แจก หลวงปู่แหวน หลวงปู่ชอบ หลวงปู่ขาว อยู่ในป่าในเขา ๗ วันกินข้าวทีนี่เรื่องธรรมดานะ ไอ้เรื่องการขบการฉันไม่ต้องพูดถึงมัน เพราะมันไม่มี ไม่รู้จะไปบิณฑบาตกับใคร เพราะมันอยู่แต่ในป่า เจอบ้านใครคนหนึ่งก็ โอ้โฮ! วันนี้โชคดี

๗–๘ วันฉันข้าวหนหนึ่ง นี่ไง เพราะไม่สนไอ้เรื่องปัจจัยเครื่องอาศัยเลย เรื่องไร้สาระ

เรื่องจะเอาหัวใจดวงนี้เพื่อจะเข้าสู่ความสงบสุข

นี่ไง พระจอมเกล้าฯ เป็นผู้ฟื้นฟูภาคทฤษฎีมา หลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่นท่านออกปฏิบัติจนเป็นข้อเท็จจริงขึ้นมา ผู้ที่มีอำนาจวาสนาจะประพฤติปฏิบัติตาม แสวงหา เพราะหลวงปู่มั่นหนีขึ้นไปอยู่เชียงใหม่ พระจะปฏิบัติ จะถามปัญหา ต้องขวนขวายขึ้นไปถึงเชียงใหม่ ไปหาหลวงปู่มั่น เพื่อจะให้แก้จิตๆ ไง ถ้าแก้จิต เห็นไหม

สหชาติ เกิดร่วมกับองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เรามีอำนาจวาสนา เราเกิดร่วม กึ่งกลางพระพุทธศาสนา ศาสนาจะเจริญอีกหนหนึ่ง เจริญจากครูบาอาจารย์ที่ท่านปฏิบัติดีงามมาด้วยความถูกต้องชอบธรรม เราเคารพบูชาอันนั้น แล้วเราจะฝึกหัดปฏิบัติบูชาของเรานี่ไง ถ้ามันมีศรัทธา

ปลากินมด มันว่ายไป โอ้โฮ! น้ำมานี่มันหลาก โอ้โฮ! อาหารเหลือเฟือ มีความสงบ มีความสุขมาก ไปที่ไหนก็มีอาหารเต็มไปหมด ปลากินมด

น้ำลด มันทุกข์มันยากไง ปฏิบัติแล้วมันทุกข์มันยาก ความเพียร ความวิริยะ ความอุตสาหะ ศรัทธามันคลอนแคลน มันไม่ใช่อจลศรัทธา มันเป็นศรัทธาที่มันเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา เวลาน้ำมันลดไง ปลามันไม่มีน้ำ มันอยู่ไม่ได้ มันติด เห็นไหม มดมันรอแล้วล่ะ พอแดดมันเผาไง น้ำมันแห้ง ปลามันตาย จากที่เป็นอาหารของปลา เป็นเหยื่อ มันกลับไปกินปลา เพราะปลามันตาย มันแห้งตาย มดกินปลา

เวลามันทุกข์มันยากขึ้นมา กิเลสมันพลิกมันแพลงขึ้นมา มดกินปลา มันกัด

ไปอยู่ไหนยุงกัดมดกัดเจ็บไหม มดกัดน่ะ เวลาอยู่ที่ไหนมันต้องกันมดไว้เลยนะ เดี๋ยวมดมันมา มันเจ็บ มันกัด แต่เวลาน้ำมันลด มดมันกินปลา มันกินเลยนะ ปลามันตาย

นี่เหมือนกัน ศรัทธาของเรา เราจะปล่อยปละละเลยอย่างนั้นใช่ไหม

ถ้าศรัทธาของเราขึ้นมา ดูสิ น้ำหลากขึ้นมาไง น้ำท่วมดีกว่าฝนแล้ง น้ำท่วมมันยังมีทำอาหารการกินได้ น้ำท่วมมันยังทำเกษตรกรรมได้ ภัยแล้งแห้งตายหมดเลย

ฝนตกดีกว่าภัยแล้ง แต่มันไม่ใช่ทางมัคโค ทางอันเอก ทางสายกลางในพระพุทธศาสนา

ทางสายกลางในพระพุทธศาสนา เราจะฝึกหัดปฏิบัติของเราอยู่นี่ไง

มันอยู่ที่วาสนาของคนนะ แต่ละยุคแต่ละคราวไง ลูกศิษย์หลวงปู่มั่นๆ ธรรมทายาทแต่ละองค์ก็ไม่เหมือนกัน หลวงปู่มั่นเวลาสอน ไม่เคยสอนเหมือนกันเลย เพราะกิเลสมันไม่เหมือนกัน ทิฏฐิมานะมันก็ต่างกัน เหตุอุบายวิธีการปฏิบัติ หลวงปู่มั่นท่านให้อุบายแตกต่างกันไป อยู่ที่ว่าด้วยดุลพินิจ ท่านเห็นว่ากิเลสเป็นอย่างไร กิเลสมันจะเป็นปลากินมดหรือมันจะเป็นมดกินปลา หรือมันจะเป็นน้ำผึ้งหยดเดียว ทำให้วุ่นวายไปหมด

น้ำผึ้งหยดเดียวทำให้เกิดศึกเกิดสงคราม การกระตุ้นของกิเลส มันหลอกมันลวงนิดเดียวเท่านั้น พลิกแพลงไปเป็นเหยื่อมันทั้งนั้น

ทั้งๆ ที่เกิดมาเป็นมนุษย์ เกิดมาพบพระพุทธศาสนา มาบวชเป็นพระ เป็นนักรบจะรบกับกิเลสตัณหาความทะยานอยากในใจของตน

กิเลสมันอยู่ไหน

ก็อยู่ในใจมึงนั่นแหละ กิเลสมันอยู่ที่มึงคิดนั่นแหละ ทำไมมึงไม่ชนะความคิดมึง ทำไมมึงไม่เอาความคิดกิเลสในใจของมึงให้สงบตัวลง

ถ้ามันสงบตัวลงมันก็เป็นปัญญาอบรมสมาธิไง

เก่งกาจนัก มหัศจรรย์พันลึก ไม่เห็นมันสงบลงเลย

ถ้ามันสงบลงนะ ไม่มีสิ่งใดมีคุณค่ากว่าพุทธะ ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน แล้วพุทธะมันตัดสินได้หมดน่ะ อะไรผิดอะไรถูกเห็นเลย

เวลาเดินตามครูบาอาจารย์ต้อยๆๆ ครูบาอาจารย์ถูกหรือผิด ภาวนาได้หรือภาวนาไม่ได้ เดินตามต้อยๆๆ เลยล่ะ มันมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

หลวงปู่มั่นไม่ให้พระเข้าใกล้เลย ให้อยู่ในป่าในเขา ให้ฝึกหัดปฏิบัติมาให้มันเป็นข้อเท็จจริงขึ้นมา ให้มึงลืมตามา ให้ลืมตามาว่ามันจริงหรือมันเท็จ แล้วเวลาลืมตามาแล้วมันเป็นอย่างไร

หลวงตาพระมหาบัวขึ้นไปหาท่านไง “เราก็มีของเรา”

ลืมตามา เราก็มีของเรา

พระปฏิบัติมาแล้วมันมีข้อเท็จจริงอะไรว่ามา

เวลาขึ้นไป เราก็มีของเราขึ้นไป แต่หงายท้องทุกที หน้าแหกเลย นี่ไง ถ้ามันเป็นข้อเท็จจริงไง

มาเดินตามต้อยๆๆ เชียว มีอะไร มารยาสาไถทั้งนั้น ไหนว่ามีวาสนาไง บวชเป็นพระไง เป็นนักรบไง จะรบกับกิเลสไง แล้วอะไรมันคือกิเลสล่ะ กิเลสมันอยู่ที่ไหน

ก็อยู่ที่ความคิดมึงไง อยู่ที่ใจนั่นน่ะ

นักรบเขารบกันที่นั่น เวลาถ้ารบที่นั่นแล้วมันสงบสุขไง ถ้ามันสงบสุขแล้วมันจะแตกต่างกันอย่างไร ถ้ามันสงบสุขได้ ถ้าสงบสุขแล้วไม่ติด

สมาธิแก้กิเลสไม่ได้

การประพฤติปฏิบัติแนวทางใดก็แล้วแต่ ผลของมันคือสมถะ ผลของมันคือสมาธิ

ไอ้ที่ว่าใช้ปัญญา ไอ้ที่รู้ตัวทั่วพร้อม ไอ้อะไรก็แล้วแต่ ผลของมันคือสมาธิ ผลของมันคือความสงบสุข

ถ้าพอสงบสุขแล้ว ถ้าจิตมันสงบแล้วเห็นกาย เห็นเวทนา เห็นจิต เห็นธรรม

เห็นไหม พูดทุกวัน สติปัฏฐาน ๔ ในพระพุทธศาสนา ไม่ใช่สติปัฏฐาน ๔ ของกิเลส

สติปัฏฐาน ๔ ของกิเลสคืออารมณ์ คิดเองเออเอง พิจารณาเอง บรรลุธรรมเอง สิ้นกิเลสเอง แล้วกิเลสมันขี่คออยู่ก็ไม่เห็นมันเอง ไม่รู้จัก ไม่เห็น ไม่พิจารณาอะไรเลย มันจะเป็นธรรมได้อย่างไร

แนวทางสติปัฏฐาน ๔ ในพระพุทธศาสนา จิตสงบแล้วเห็นสติปัฏฐาน ๔ ตามความเป็นจริง เออ! ใช่ หลวงปู่มั่น หลวงปู่เสาร์ท่านเห็นด้วย แล้วท่านชื่นชม ท่านพยายามสร้างธรรมทายาท

กองทัพธรรมๆ ในพระพุทธศาสนา กึ่งกลางพระพุทธศาสนา หลวงปู่มั่นท่านเป็นคนผลิตขึ้นมาทั้งหมด เพราะครูบาอาจารย์องค์ใดก็แล้วแต่ในกองทัพธรรม ลูกศิษย์ของหลวงปู่มั่นทั้งนั้น หลวงปู่มั่นเป็นคนปลุกปั้นขึ้นมา เป็นคนสร้างบุคลากรขึ้นมาก่อน

ไม่มีบุคลากร ไม่มีศากยบุตร จะเอากองทัพธรรมไปไหน กองทัพธรรมของใคร นักรบรบกับใคร ให้กิเลสมันชักใยอยู่อย่างนั้นน่ะ แล้วมันจะเป็นนักรบได้อย่างไร นักรบที่กิเลสมันคอยชักใยอยู่อย่างนั้นน่ะ มดกินปลา ตายหมด ไม่มีเหลืออะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

ตอนนี้เทคโนโลยีมันเจริญไง ปลาแห้ง สิ่งใดก็แล้วแต่ทำเป็นสินค้าได้หมด ทำได้ทั้งนั้น นั่นก็สินค้าไง เพราะอะไร

พุทธะ ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน นักรบ รบกับใจของตน เพราะเอ็งเกิดมาจากไหน อะไรพาเอ็งเกิด เกิดมาเป็นอะไร แล้วเวลาบวช สมมุติน่ะ จริงตามสมมุติ สงฆ์ตามสมมุติ แล้วเวลาปฏิบัติขึ้นมาก็ปฏิบัติโดยสมมุตินั่นแหละ อารมณ์ อารมณ์ ถ้ามันเป็นธรรมจักร มันไม่ใช่อารมณ์

ธรรมจักร จักรมันเคลื่อน จักรเคลื่อนที่ จักรน่ะ ธรรมจักร

ธรรมจักรเอาไว้กราบไว้ไหว้ เอาไว้เคารพบูชากัน

หลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่นติไอ้พวกหลงธาตุ หลงออกนอกลู่นอกทาง

เป็นงานประจำปีนะ ไปกราบพระธาตุพนม ทั้งๆ ที่พระธาตุพนม หลวงปู่มั่นกับหลวงปู่เสาร์เป็นคนไปพบเอง เป็นคนไปฟื้นฟูแล้วก็ทิ้งไว้ที่นั่น บอกว่าอนาคตจะมีคนมาอยู่

หลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่นท่านบุกเบิกมาร้อยแปดพันเก้า หลวงปู่มั่นไปปักกลดที่ไหน เดี๋ยวนี้เป็นวัดหมดเลย เป็นวัดขึ้นมาเพราะเคารพบูชาท่านไง เชื้อไข เชื้อไขพระกรรมฐานให้มันเป็นสัจจะเป็นความจริงในใจของตนขึ้นมา นั่นน่ะเป็นศากยบุตร เป็นบุตรขึ้นมา

น้ำมา ปลากินมด แหม! กระดิกกระดี๊ไป น้ำมาไง คึกคัก สิ่งใดนี่เคี้ยวแหลกหมด น้ำลด แห้งตายหมดเลย กิเลสมันยิ้ม มดมันไต่มาเลย

ชีววิทยาเขาบอก ในโลกนี้สิ่งที่ว่าประสบความสำเร็จมากในสิ่งการเจริญพันธุ์ มีมดกับปลวก มดนี่ โอ้โฮ! เป็นพันๆ สายพันธุ์เลย เป็นหมื่นเป็นแสนสายพันธุ์

มดกับปลวกในโลกนี้ประสบความสำเร็จมาก นอกนั้นน่ะนะ เดี๋ยวก็เฟื่องฟู พอเดี๋ยวขึ้นมาแล้วชีววิทยาเขาต้องไปดูแลแล้ว มันจะสูญพันธุ์ ขึ้นสีแดงแล้ว ต้องไปคุ้มครอง ไปดูแล ไปเก็บมาขยายพันธุ์ เดี๋ยวมันสูญพันธุ์

แล้วเราล่ะ ที่จะเป็นนักรบล่ะ

เวลาน้ำมา เวลาศรัทธา เวลามีความชื่นชม มันก็เป็นความปกติสุขได้ส่วนหนึ่ง บุญและบาป ชาวโลกเขาไง ฆราวาสธรรม ธรรมของฆราวาส เวลาฆราวาสเขาปฏิบัติขึ้นมา โอ๋ย! ตื่นเต้น แหม! ปฏิบัติแล้วบรรลุธรรม

ไอ้เราเป็นนักรบเป็นพระ ปฏิบัติเกือบตายไม่เห็นมันเจริญสักทีวะ

ไอ้ที่มาแล้ว โอ้โฮ! มหัศจรรย์พันลึกเลย

อารมณ์ๆ ในวงกรรมฐานเขาเรียกอาการ จิตมันมีปรากฏการณ์ของมัน จิตมีปรากฏการณ์อะไร คนไม่มีประสบการณ์จบครับ แล้วมันเป็นภาคสมมุติ ภาคโลก ภาคจริตนิสัย ภาคข้อเท็จจริงสิ่งมีชีวิต

แต่ถ้าทำความสงบได้ สมถกรรมฐานจะเข้าสู่ภาคของพระพุทธศาสนา

พระพุทธศาสนา ศีล สมาธิ ปัญญา

ศีลคือความปกติของใจ สมาธิทำให้มีกำลังขึ้นมา ถ้ามันน้อมไปเห็นกาย เห็นเวทนา เห็นจิต เห็นธรรม แนวทางสติปัฏฐาน ๔ ในพระพุทธศาสนา

แต่คนเรามันดัดจริต มีปัญญามาก มีความรู้มาก อารมณ์ภาวนา รู้เห็นไปหมดเลย สติปัฏฐาน ๔ แนวทางสติปัฏฐาน ๔ ในพระพุทธศาสนา เตลิดเปิดเปิงไปเลย มดมันจะกินปลาไง กินแล้วมันเหลือแต่กระดูก มดมันกินปลา

แต่ถ้าพระพุทธศาสนามันเจริญนะ ศีล สมาธิ ปัญญา

ในแนวทางการประพฤติปฏิบัติทั้งหมด ผลของมันคือลงสู่สมาธิโดยข้อเท็จจริง เพราะมันไม่มีมรรค ไม่มีภาวนามยปัญญา ความเพียรชอบและไม่ชอบ

ความเพียรอย่างหยาบ อย่างกลาง อย่างละเอียด ความเพียรไง มนุษย์จะล่วงพ้นทุกข์ด้วยความเพียร ความเพียร ความวิริยะ ความอุตสาหะ แต่ต้องถูกต้องชอบธรรม

ความเพียร ความวิริยะ ความอุตสาหะในทางกิเลสตัณหาความทะยานอยากในทางโลก ในพระไตรปิฎกมี เราเจอมาแล้วแหละ มีพวกนักพรตเขาประพฤติปฏิบัติตนเหมือนสุนัข กินอยู่แบบสุนัข ทำเพราะเขาเข้าใจว่านั่นเป็นทางของเขา แล้วไปถามองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่า ข้าพเจ้าปฏิบัติเคร่งครัดเป็นสุนัขร้อยเปอร์เซ็นต์เลย อยู่กับสุนัขได้ แล้วถ้าผมปฏิบัติไป ผลของมันคืออะไร

ท่านไม่ตอบครั้งที่ ๑ ไม่ตอบครั้งที่ ๒ เขาก็พยายามอ้อนวอนถาม

ก็เกิดเป็นสุนัขไง นี่เป็นมนุษย์แต่ถือวัตรแบบสุนัข แล้วเวลามันตายไปมันจะไปไหน เพราะจิตมันมีอารมณ์สุนัข จิตมันเสวยความเป็นสุนัข อยู่กับสุนัข แล้วมันตายไปมันจะไปเกิดเป็นอะไร ก็เป็นสุนัขไง

นี่ไง ความเพียรชอบหรือไม่ชอบ

คิดว่าเราปฏิบัติความเพียรวิริยอุตสาหะ มีนะ ไอ้พวกเดียรถีย์ไง กินลมๆ ว่าหาวเป็นดาวเป็นเดือนอย่างนี้ แอบๆ อ้าปากค้างอยู่อย่างนั้นน่ะ ใครมาก็ถวาย ไม่กินๆ กินลม พอเขากลับบ้านไปกินขี้ กินขี้เป็นอาหาร นี่เวรกรรมของสัตว์

นี่ถ้าเป็นมิจฉาทิฏฐิ การปฏิบัติร้อยแปดพันเก้า แต่ไม่กล้าพูดกัน ไม่กล้าพูดกันนะ หน้าฉากปลากินมดไง หน้าฉาก โอ้โฮ! ร้ายกาจ หลังฉากคอตก

พระอรหันต์ไม่สงสัยสิ่งใดๆ ทั้งสิ้น ความลังเลสงสัยเป็นพระอรหันต์ไม่ได้

แล้วมึงลังเลตัวเอ็งไหม เกิดมาจากไหน อยู่เพื่ออะไร ตายแล้วเหลืออะไร อะไรเกิด อะไรอยู่ และอะไรตายวะ อะไรตาย อะไรเกิด อะไรตาย

ถ้ามันข้อเท็จจริงไง ไม่ใช่มดกินปลาไง

มดกินปลา โอ้โฮ! มันมาที มันคาบ มดมันแบกหามสิ่งน้ำหนักได้กว่าตัวมัน ๓–๔ เท่า ปลาทั้งหมดมันแบกมันหามกลับไปไว้รังมันหมด เราไม่เหลืออะไรเลยนะ กิเลสมันกินยันกระดูก แต่มันกินจิตวิญญาณเราไม่ได้ มันมีอำนาจครอบงำนะ

มารเอย มารมันครอบงำหัวใจของสัตว์โลก มันไม่ครอบงำกระดูก ไม่ครอบงำมด ไม่ครอบงำปลา แต่มันครอบงำความรู้สึกมด ครอบงำความรู้สึกปลา เพราะปลา มด มันมีจิตวิญญาณ จิตวิญญาณ ภวาสะวะเป็นที่อยู่ ฐีติจิตเป็นที่อยู่ของอวิชชา

มารมันอยู่ไหน แล้วมารมันเป็นอย่างไร แล้วมารอยู่ที่ไหน

นี่ให้มดกินหมดเลย มันแบกมันหามไปทั้งสิ้น

นี่พูดถึงการปฏิบัตินะ

แล้วถ้าทำความสงบของใจได้ ถ้ามันเห็นสติปัฏฐาน ๔ ตามความเป็นจริงในทางพระพุทธศาสนาไง มันเป็นข้อเท็จจริง

ในการประพฤติปฏิบัติในพระพุทธศาสนา ปฏิบัติในแนวทางสติปัฏฐาน ๔ แต่มันเป็นสติปัฏฐาน ๔ ของพระพุทธศาสนาหรือของมาร

ของมารก็อารมณ์ไง คิดเองเออเอง จินตนาการเอง แล้วคนมันคิดได้ไง ตรรกะ ตรรกะในพระพุทธศาสนานะ โอ้โฮ! เดี๋ยวนี้เต็มไปหมดเลยนะ เพราะอะไร เพราะมีหลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่นเป็นแบบอย่าง ไม่มีหลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่น มันจะเอาอะไรมาเป็นตรรกะของมัน มันจะจินตนาการอะไร แล้วมันจะพิจารณาอะไร

แต่นี่มันฟังมา มันได้ยินของมันมา แล้วเอ็งสงสัยไหม ได้ยินมาฟังมาของคนอื่นทั้งนั้นน่ะ แต่ของตัวเองไม่มี แล้วของตัวเองมันมี มันมีอย่างไร

ถ้ามันเจริญงอกงามก็ปลากินมด ถ้ามันทุกข์มันยากก็มดกินปลา มันไม่เกี่ยวอะไรกับสติปัฏฐาน ๔ เลย มันไม่เกี่ยวอะไรกับพระพุทธศาสนาเลย มันเป็นเรื่องของสิ่งมีชีวิตกับฤดูกาล สภาวะแวดล้อม แล้วมันเกี่ยวอะไรกับจิตวะ มันเกี่ยวอะไรกับแนวทางพระพุทธศาสนา มันมีอะไรเป็นข้อเท็จจริง

นี่ไง เราเกิดเป็นมนุษย์ เกิดมาพบพระพุทธศาสนาไง การเกิดเป็นมนุษย์เป็นอริยทรัพย์ พูดทุกวันเลย สิ่งมีชีวิตมีคุณค่า แล้วชีวิตเรา คุณค่าของเรา พ่อแม่ให้มานะ พ่อแม่เป็นพระอรหันต์ของเรา ให้ชีวิตมา แล้วเกิดมาเป็นมนุษย์ เกิดมาพบพระพุทธศาสนา แล้วบวชเป็นพระเป็นนักรบ แล้วมึงจะรบกับใคร

เขาไม่ไปรบกับใคร ไม่ไปพาลใคร ไม่ตั้งป้อมไปรบฆ่าแกงใคร

รบกับกิเลสตัณหาความทะยานอยากในใจของเรา

ถ้าเราเป็นคนมีบุญ โคนไม้ เรือนว่าง ในที่ฝึกหัดปฏิบัติของเรา เขาจะมองว่าเป็นสัตว์ประหลาด เป็นสัตว์โบราณ

เรามาที่นี่ คนเขามาเจอ “เฮ้ย! นี่มันย้อนยุคเว้ย มันย้อนยุค”

เพราะพระพุทธศาสนา พระไตรปิฎกไง มีที่มาที่ไปทั้งนั้นน่ะ ฉันมื้อเดียว ฉันในบาตร มีทั้งนั้นน่ะ แต่มันก็โยนทิ้งกันหมด พออยู่ไปแล้วมันก็ลืมตัว พออยู่ไปแล้วมันก็เป็นขุนนาง พออยู่ไปแล้วมันเป็นเทวดา เป็นพระเทวดา เป็นไอ้พวกขุนนาง แล้วก็ยกยอปอปั้น แล้วพระพุทธเจ้าไม่ได้สอนให้จน พระพุทธเจ้าไม่สอนให้ทุกข์ พระพุทธเจ้าสอนถึงความมหัศจรรย์อภินิหาร

พระพุทธเจ้าแสดงยมกปาฏิหาริย์ มหัศจรรย์ ความมหัศจรรย์ มหัศจรรย์โดยที่จิตใจมีธรรม จิตใจที่มีวิหารธรรม มียางอาย มีหิริมีโอตตัปปะ การแสดงอย่างนั้นเป็นการแสดงเย้ยหยันกับลัทธิอื่น ไอ้พวกลัทธิคำสอนที่มันว่ามันยอดเยี่ยมน่ะ

พระพุทธศาสนาไม่ให้แสดงออก นิสสัย ๔ อกรณียกิจ ๔ เพราะถ้าทำอย่างนั้นแล้ว ผู้ที่บวชใหม่มันอยู่ทุกข์ยาก จะบิณฑบาตก็ต้องเหาะ ไม่เหาะไม่ใส่บาตร จะทำอะไรต้องแสดงอภินิหาร

พระพุทธเจ้าบอก ไม่ได้ คนที่เป็นธรรมมี แต่ศากยบุตรพุทธชิโนรส ผู้ที่ฝึกหัดใหม่มากมาย

ศาสนาจะแวววาว ศาสนาจะยั่งยืน มันต้องอยู่ที่พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ รัตนตรัย อยู่ที่สัจธรรมอันเป็นความจริงนั้น แล้วสัจจะความจริงนั้น ถ้ามันเป็นข้อเท็จจริง หลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่น เราเชิดชูบูชา ครูบาอาจารย์ที่เป็นธรรม เราเคารพบูชา

ครูบาอาจารย์ที่ไม่เป็นธรรม ถ้าฝึกหัดปฏิบัติ นั่นก็กรรมของสัตว์ ถ้าทำดี เราก็สาธุ แต่ถ้าเขาทำชั่วของเขา เขาก็นรกอเวจีของเขาอยู่แล้ว เพราะบุญและบาป ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว ใครทำดีต้องได้ดี ใครทำชั่วต้องได้ชั่ว ดีและชั่วก็ของบุคคลคนนั้น บุคคลคนนั้นเป็นผู้ทำ

แต่การฝึกหัดปฏิบัติของเรา เราพยายามฝึกหัดเพราะเรามีอำนาจาวาสนาของเราอยู่แล้ว เราทำของเราให้เป็นข้อเท็จจริงขึ้นมา

ไม่ใช่มดกินปลา ไม่ให้กิเลสมันกัด ไม่ให้กิเลสมันแผดเผา

สังเวช มึงเจ็บ กูก็เจ็บ ใครเจ็บมันก็เจ็บเหมือนกันทั้งนั้นน่ะ ใครสะเทือนใจ มันก็สะเทือนใจเหมือนกัน แต่ใครช่วยใคร เพราะอะไร เพราะเอ็งไม่มีสติไง เอ็งทำไมไม่ลุกขึ้นมาสู้มันล่ะ เอ็งทำไมไม่ตั้งสติขึ้นมาล่ะ เอ็งทำไมไม่เข้าไปฟาดฟันกับมันน่ะ เอ็งยอมมันต่างหากไง เอ็งให้มันย้ำยีไง แล้วเจ็บ แล้วใครเจ็บล่ะ ก็หัวใจมึง เอวัง